Depoortere Sophie

1992 sophiedepoortere.tumblr.com

Kunstwerken


Voor mij is schilderen het worstelen met een beeld. Het is een voortdurende zoektocht.
Een werk is goed wanneer het materiële kwaliteiten bezit. Hiertoe reken ik onder andere de penseelvoering, de gelaagdheid, de compositie, de kleur en de kwaliteit van het doek.
Een schilderij is voor mij pas goed wanneer ik dus veel geworsteld heb met de verf, of wanneer ik veel heb gecorrigeerd. Zo kan het dus gebeuren dat schilderen “te gemakkelijk gaat”, waardoor ik dan opzettelijk fouten ga maken. Dit klinkt misschien enorm banaal, maar deze ‘correcties’ vind ik enorm belangrijk omdat dit worstelen voor mij de essentie omvat van schilderen.
Met schilderen heb je niet enkel de handeling met het materiaal. Het is ook een manier van denken, kijken en leven. Zo zijn schilderen en tekenen voor mij hetzelfde als denken, maar dan denken met een penseel in je hand. Ik heb het hier over een zeker denken dat enkel door schilderen kan blootgesteld worden.
Mijn werk draait steeds rond het thema van het stilleven. Ik vind het boeiend om objecten in een compositie te confronteren met elkaar. Het zijn soms voorwerpen die niks met elkaar te maken hebben. Dit contrast tussen voorwerpen en hun banaliteit fascineren me. Het brengt een bevreemding teweeg. Ik noem het “de poëzie van het dagdagelijkse”.
Het is in mijn schilderijen gebruikelijk om de grens tussen tekenen en schilderen op te zoeken. Ik breng deze technieken met elkaar in contact (tekenen met verf, tekenen in verf, krassen in de verf, tekenen met potlood…). Wanneer eindigt een tekening en begint een schilderij ? Of eindigt het met een tekening? En wat betekenen deze technieken ten opzichte van elkaar?
Tijdens het schilderen ben ik niet zozeer op zoek naar wat ik ga schilderen. Wel stel ik me de vraag “hoe ga ik iets schilderen?” Ik ben niet op zoek naar een verhaal of iets dergelijks.

Ik zoek niet naar een mogelijke betekenis van deze voorwerpen. Ik wil het nooit anekdotisch maken, maar juist de eenvoud ervan benadrukken. Schilderen gaat om de kracht van een beeld of een compositie, de schoonheid van kleur en de ordening van objecten.

Het materiaal ligt in mijn atelier, en verder ga ik niet zoeken naar een onderwerp voor mijn schilderijen .Het materiaal zelf kan ook het onderwerp van het schilderij zijn.
Het meest voor de hand liggende en banale onderwerp vormt het uitgangspunt van mijn schilderijen. De taak van de schilder bestaat eruit gewoon te schilderen. Elk onderwerp kan volgens mij goed genoeg zijn; een plant, een stukje taart, een hamer, een bokaal, een vaas.
Mijn schilderijen gaan over de manifestatie van een voorwerp in de ruimte. Het object presenteert zich, het is aanwezig in de ruimte. Ik ga het nooit veranderen of ensceneren. Ik wil in mijn schilderijen het wezenlijke van de mens confronteren met de banaliteit van een object. Hoe verhouden we ons tegenover een bepaald voorwerp en hoe is onze blik opgebouwd?

Bron: beeld.be